Festiwal inSPIRACJE porusza problemy współczesnej sztuki kierując się co roku pewną myślą przewodnią. W roku 2010 festiwal obejmie zestaw prac szeroko i nieskrępowanie traktujący pojęcie glamour.
Glamour w dosłownym znaczeniu to urok, czar, blask, przepych lub coś błyszczącego, świecącego, świetlistego, promieniującego. Życie w stylu glamour to spełnianie surrealistycznych marzeń, które sprawia nam dużo satysfakcji. Glamour charakteryzuje dzisiejsze celebrities. Bycie glamour, to bycie czarującym, urokliwym, błyszczącym, sławnym a jednocześnie często przerysowanym. Nierzeczywisty świat glamour prezentuje swój ideał poprzez media. Przepych i pragnienie oczarowania widza stały się najistotniejszym celem, a użyte środki bywają często pseudoartystyczne, całkowicie pozbawione stylu lub wręcz kiczowate. W połyskliwym przepychu glamour możemy pławić się także bez świadków w czterech ścianach naszych domów.
Co i kto jest glamour, co jest niedostępne i cudownie, zalotnie złociste? Co powoduje, że chcemy podążać za modą? Czy we współczesnym świecie każdy, kto chce może być glamour? Czy potrzebny jest nam cały ten blichtr?

Czas: 18-21.03
Miejsce:Szczecin
www.inspiracje.art.pl

Replikantki to cykl wystaw w Małej Przestrzeni w katowickim BWA, prezentujących twórczość młodych polskich artystek poszukujących własnego języka wyrazu. Tytuł przewrotnie nawiązuje do cyborgów, które z założenia spełniają podrzędną, drugoplanową rolę. Replikantki odwracają się przeciwko systemowi, który je stworzył generując nieznane wartości i rewolucyjny potencjał. Rozsadzają ramy patryjarchalnego systemu, opierając swoje działania na poszukiwaniu tożsamości, miejsca i sposobów, jakie kobieta mogłaby wykorzystać do wyrażenia siebie, wyjścia z narzuconej jej roli. Indywidualne sposoby widzenia stają się jedyną miarą prawdziwości ich odpowiedzi. Pierwsza odsłona będzie prezentacją prac Doroty Buczkowskiej wykorzystującej różnorodne media: fotografię, rysunek, grafikę, wideo, malarstwo, rzeźbę, haft. Pełne napięcia, dwuznaczne momenty, na które Buczkowska zwraca uwagę wymykają się łatwym interpretacją. Działają jak punkty zapalne, drobne ukąszenia i ukłucia, z których wykwitają niespodziewanie duże sińce. Artystka zachowuje się jak podpalaczka albo terrorystka: w domowym zaciszu z prochu i parafiny przygotowuje bomby, ale zatrzymuje się w połowie drogi i nigdy nie pozwala im wybuchnąć.

Czas: 18.03-18.04
Miejsce: Katowice, BWA, Mała Przestrzeń, al. Wojciecha Korfantego 6
www.bwa.katowice.pl

Rajkowska. Przewodnik Krytyki Politycznej to pierwsza książka poświęcona twórczości jednej z najważniejszych polskich artystek wizualnych ostatnich lat. Twórczość Joanny Rajkowskiej przedstawiają krytycy, antropolodzy, socjolodzy. O pracach – od pomysłu przez realizacje po reakcje, jakie wywołują opowiada także sama artystka w esejach oraz w rozmowach z Igorem Stokfiszewskim i Arturem Żmijewskim.Barwnie ilustrowane autokomentarze tworzą miniopowieść o sztuce i polityce.
Joanna Rajkowska (1968) – autorka filmów, instalacji, akcji iinterwencji artystycznych w przestrzeni publicznej, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Rajkowska jest jedną z najżywiej dyskutowanych współczesnych polskich artystek. Jej najbardziej znane realizacje z ostatnich lat – Pozdrowienia z Alej Jerozolimskich (2002–) i Dotleniacz (2006–2007) – przybrały formę rzeźb społecznych zainstalowanych w przestrzeni miejskiej Warszawy. Instalacje były pretekstem do obserwacji i pobudzenia interakcji międzyludzkich, wywołania inicjatyw oddolnych oraz dyskusji o przeszłości i pamięci miejskiej przestrzeni wspólnej. W 2007 roku artystka otrzymała Paszport „Polityki” za „niezwykłe projekty realizowane w przestrzeni publicznej, za wyciąganie ręki w kierunku błąkającego się po mieście człowieka”.
Spotkanie wokół książki o twórczości artystki. Goście: Joanna Rajkowska, Joanna Warsza, Maciej Gdula. Prowadzenie: Joanna Erbel.
Po dyskusji odbędzie się pierwszy pokaz filmu Le Ma!, dokumentującego pacyfikację warszawskiego klubu Le Madame, oraz zrealizowanego w Palestynie filmu Wyburzenie.

Czas: 11.03, godz. 21-23
Miejsce: Warszawa, Nowy Wspaniały Świat, ul. Nowy Świat 63
www.krytykapolityczna.pl
www.rajkowska.com

Perform to nowy etap rozwoju sceny prowadzonej przez Komunę/Warszawa. Dotąd miejsce pokazów jednego zespołu, przekształca się w centrum działań grupy artystów teatralnych i performatywnych zaproszonych przez K/W do współpracy. Przez niemal cały rok, od marca do listopada, w porozumieniu ze stołecznym Teatrem Studio, będziemy pokazywać prace najciekawszych twórców tzw. teatru rozszerzonego, łączącego inspiracje teatru wizualnego, tańca współczesnego, performance art, sztuk plastycznych i działań społecznych prowadzonych w polu sztuki. Chcemy stworzyć nowe środowisko, a także opowiedzieć o jego intelektualnym i estetycznym zapleczu.

Wśród gwiazd: Richard Schechner, legendarny reżyser i teoretyk, współtwórca performatyki, badacz rytuałów teatralnych i społecznych, niegdyś lider słynnej The Performance Group, w internetowej dyskusjiz Joanną Warszą i Wojtkiem Ziemilskim, na temat historii i stanu współczesnego „teatru rozszerzonego”.

Joanna Rajkowska, autorka Palmy i Dotleniacza, bohaterka wydanego właśnie „Przewodnika Krytyki Politycznej”, w rozmowie z Maksem Cegielskim o skuteczności działań artystycznych w przestrzeni miejskiej.

Współtwórcy cyklu (Akademia Ruchu, Edyta Kozak, Joanna Warszaw, Łukasz Chotkowski, Marcin Liber, Wojtek Ziemilski, Komuna) w programowych wystąpieniach zarejestrowanych w filmie Magdy Mosiewicz.

Komuna/Warszawa pokaże akcję  Teatr we współczesnym świecie. Do tego integracyjne party - artyści bawią się z widzami.
Kurator: Tomasz Plata

Czas: 13.03, godz. 18
Miejsce: Warszawa, Komuna/Warszawa, ul. Lubelska 30/32
www.komunaotwock.engo.pl

Wystawa Girl Power! w białostockiej Galerii Arsenał pokazuje prace absolwentek Wydziału Komunikacji Multimedialnej poznańskiej ASP (2009). Ich prace doskonale wpisują się w klimat terminu girl power - łączą w sobie młodość, samodzielność i asertywność. Poruszają się w obszarze kultury popularnej, muzyki i kina. Ważne jest także dla nich definiowanie obszaru własnej tożsamości zarówno w aspekcie genderowym, indywidualnym jak i społecznym. Prace te łączą w sobie młodzieńczą energię, wysoką jakość warsztatową z dystansem, poczuciem humoru oraz inteligentną. prowokacją.
Artystki: Marta Mariańska, Aneta Ptak, Zuzanna Pyda, Ada Karczmarczyk, grupa Virgins Delux Editions, Dominika Olszowy

Czas: 12.03-11.04
Miejsce: Białystok, Galeria Arsenał, ul. Mickiewicza 2
www.galeria-arsenal.pl

<<< Ada Kaczmarczyk, Dziupla

Cykl nowych obrazów Karola Radziszewskiego, zatytułowany Ćwiczenia na równowagę, oparty został na rysunkach instruktażowych z rozmaitych starych podręczników, dotyczących głównie tytułowego treningu balansu i udzielania pierwszej pomocy. Bohaterami wszystkich prac są postaci męskie - pierwotnie służące jako reprezentacje „uniwersalnego człowieka”, modele do działań w odniesieniu do ciała. Są to zarówno zbliżenia ukazujące jedynie głowę, które w nowym wydaniu przekształcają się w portrety, jak i przedstawienia całopostaciowe czy wręcz sceny rodzajowe. W tle pojawia się dodatkowy sztafaż - akrobaci na drabinkach, harcerze nad rzeką i w lesie, podział na poszkodowanych i spieszących z pomocą. W dekoracyjnych wnętrzach mieszkalnych odbywają się dziwne praktyki - w zapiętych surdutach i bez śladu estetyki typowej dla dwudziestowiecznej kultury fizycznej uprawiane są ćwiczenia na granicy gimnastyki, lekkiego dziwactwa czy parateatralnej inscenizacji. Sceny te przypominają raczej wizualizacje sennych absurdów i tajemniczych rytuałów niż rzeczywiste zabiegi zdrowotne.
Tekst: Kaja Pawełek

Czas: 12.03-11.04
Miejsce: Białystok, Galeria Arsenał, ul. Mickiewicza 2
www.galeria-arsenal.pl

"Paweł Grześ w sposób fotograficzny dokumentuje trwałość historycznej przeszłości. Nasz >>kraniec Europy<< przeżywa ostatnie podrygi przed skokiem w lepszą przyszłość. My nie jesteśmy w stanie zbudować człowieczy los samemu sobie. My ciągle spoglądamy na czyjś dobrobyt, gotowi być parobkami u cudzych panów, byle byli dobrzy i nie bili po grzbiecie. Pogranicze nie wyzbyło się cech słowiańskiego niewolnika" - napisał o fotografiach Grzesia Sokrat Janowicz.

Czas:13.03-11.04
Miejsce: Białystok, Galeria Arsenał, ul. Mickiewicza 19
www.galeria-arsenal.pl

Sierotki to kontynuacja zainscenizowanej przez Olafa Brzeskiego sytuacji na wystawie Spojrzenia 2009 w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki. Inspiracją dla artysty były gabloty z Natural History Museum w Londynie, w których przechowywane są wypchane gady. Brzeski zastąpił je formami wywiedzionymi z minimalistycznych obiektów. W jego inscenizacji wyglądało to tak, jakby minimalistyczne obiekty wskutek zaniedbania czy też porzucenia uległy daleko idącej deformacji czy też degradacji, powykrzywiały się a ich zewnętrzne warstwy zaczęły się łuszczyć bądź zardzewiały. Osierocone stwory znalazły się w opłakanym stanie.
Na wystawę w Zonie Sztuki Aktualnej Olaf Brzeski przygotował dalszy ciąg historii obiektów z cyklu Sierotki — ostatnie takie okazy. Inscenizowane przez niego we wcześniejszych projektach sytuacje eksploatowały przemoc, gwałt, katastrofę, ale też niesamowitą zdolność do regeneracji, mutacji i odtworzenia — sztuki przeżywania w obu znaczeniach tego słowa. Zapewne zatem i teraz Brzeski narazi Sierotki i widzów na kolejne niesamowite przeżycia.

Czas:12.03-9.04
Miejsce: Łódź, Zona Sztuki Aktualnej, ul. Tymienieckiego 3
zona.art.pl

<<< Olaf Brzeski, Kraksa na schodach Zachęty, z cyklu Sierotki', 2009, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki (fot. Sebastian Madejski / Galeria Czarna)

W okresie międzywojnia podjęto próbę budowania modernistycznej Europy Środkowo-Wschodniej złożonej z niepodległych państw, starając się znaleźć dla nich miejsce wśród cywilizacyjnego centrum. Mimo, iż pozostało projektem niedokończonym, dwudziestolecie międzywojenne stworzyło podstawy nowej tożsamości regionu, kwestionując tezę o jego marginalnym znaczeniu dla „epoki nowoczesnej”.
Wystawa „Modernizacje 1918-1939. Czas przyszły dokonany” to prawie 3-miesięczny projekt, łączący w sobie ekspozycję, serię wykładów i projekcji na temat społecznego i filozoficznego wymiaru modernizacji w dwudziestoleciu międzywojennym oraz rozbudowany program edukacyjny. W muzeum zaprezentowane zostanie ponad 300 obiektów: obrazy, rysunki, grafika, plakaty, fotografie, fotomontaże, rzeźby, ale też filmy reklamowe i… buty. Obiekty architektoniczne pokazane zostaną w postaci zdjęć archiwalnych i modeli. Eksponaty na wystawę pochodzić będą z muzeów i kolekcji prywatnych w Estonii, Łotwie, Litwie, Polsce, Czechach, Węgrzech, Słowenii, Chorwacji i Serbii; większość z nich nie była dotąd pokazywana polskiej publiczności. Seria wykładów zorganizowana została we współpracy z Uniwersytetem Łódzkim. Studenci mogą rejestrować się na zajęcia w Muzeum i zaliczać je jako kurs uniwersytecki. Program edukacyjny stworzono z myślą o czterech grupach odbiorców. W ramach akcji „Miastorób” najmłodsi będą tworzyć w Muzeum makietę utopijnego miasta. Nieco starsi, wraz z rodzicami, zbudują futuro-machiny. Gimnazjaliści i licealiści mogą – na zamówienie – wziąć udział w warsztatach „Reklama krzepi”. Dorośli natomiast w ramach spotkań „Ala ma utopię” deszyfrować będą książki z dzieciństwa. Wystawie towarzyszyć będzie publikacja naukowa dr Andrzeja Szczerskiego – „Modernizacje. Sztuka i architektura w nowych państwach Europy Środkowo-Wschodniej 1918-1939".

Czas: 11.03-13.05
Miejsce: Łódź, ms², Ogrodowa 19
www.msl.org.pl

<<<Gmach ZUS w Gdyni, proj. Roman Piotrowski, 1936.

My City jest projektem kulturalnym współfinansowanym przez Komisję Europejską i British Council. W jego ramach przygotowany został ‘Program Rezydencji Europejskich’ umożliwiający artystom sztuk wizualnych z 5 europejskich krajów zrealizowanie swoich prac w wybranych miastach Turcji, tureckim artystom z kolei – pobyt w prestiżowych instytucjach sztuki z Europy. Do poszczególnych miast w Turcji przyjadą: Joanna Rajkowska,  Mark Wallinger, Clemens von Wedemeyer, Minna Henriksson, Andreas Fogarasi.
Artystą, który w 2010 roku przyjedzie na rezydencję do a-i-r laboratory w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski jest Can Altay (1975). Jego pobyt rezydencyjny łączy się z zaplanowaną na jesień 2010 wystawą artystów związanych ze sceną artystyczną Stambułu pt. Divercity. Learning from Istanbul, kuratorowaną przez Kaję Pawełek i Serrę Özhan.

Czas: 12.03, godz. 19:30

Miejsce: CSW, Laboratorium, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

Wystawa Sustenazo Moniki Weiss jest multimedialną instalacją zawierającą projekcje wideo, kompozycje dźwiękowe, rysunki, obiekty i fotografie.
Prace eksponowane w piwnicach Zamku Ujazdowskiego, jedynej oryginalnej części budynku, która przetrwała do dzisiaj, zostały częściowo zainspirowane wydarzeniem, które miało miejsce na początku Powstania Warszawskiego.
Szóstego września 1944 roku armia niemiecka zmusiła ponad 1800 pacjentów oraz pracowników medycznych do opuszczenia Szpitala Ujazdowskiego (obecnie CSW Zamek Ujazdowski), dając jedną noc na przygotowanie ewakuacji. Artystka łączy wybrane oryginalne dokumenty i materiały związane z exodusem szpitala z innymi obrazami i motywami. Kreuje nowe znaczenia, otwierając przestrzeń pamięci historycznej, umieszczając ją zarówno wobec ponadczasowej problematyki, jak i wobec współczesnego kontekstu.

Czas: 13.03-25.04
Miejsce: Warszawa, CSW, Piwnice Zamku, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

Imaging/Obrazowanie to wystawa zbiorowa, skupiająca 55 artystów. Ideą wystawy była prezentacja twórców pracujących na styku różnych dziedzin z nowoczesną techniką cyfrową. Obok graficznych technik tradycyjnych znajdziemy na wystawie mnogość postaw i technik artystycznych - od fotografii i malarstwa po animację filmową czy instalację.

Czas: 12.03-14.05
Miejsce: Elbląg, Centrum Sztuki Galeria El, ul. Kuśnierska 6
www.galeria-el.pl

<<< Mariusz Gajewski, Tarka

Auto KonstrukTone, to zestaw automatów grających, których głównym przeznaczeniem jest generowanie wielowymiarowych efektów dźwiękowych w zakresie przewidywalności i naturalnej od niej ucieczki.
Wielowieczne poszukiwania wynalazców w dziedzinie automatyki muzycznej miały na celu zastąpienie człowieka mechanizmem. Poniekąd cechuje to cywilizację oferującą coraz większą wygodę. Niezamierzony efekt braku naturalności, zaowocował nowym medium instrumentalnych interpretacji porażając nadludzką powtarzalnością i konsekwencją. Konsumując obydwa zjawiska szukamy dla siebie miejsca, oddając automatom co ludzkie, ale też ludzkim pierwiastkiem ingerując w automatyczny plan. Mechaniczny system Auto KonstrukTone jest kontrolowany na żywo, dzięki czemu tempo pracy, dynamika, brzmienie i faktura automatycznej orkiestry ulega ciągłym przekształceniom. Przebiegi generowane przez mechanizmy otwierają pole do swobodnych improwizacji na instrumentach manualnych. Całym procesem zarządzają muzycy Małych Instrumentów - Paweł Romańczuk i Maciej Bączyk.
"W tym eksperymencie dźwiękowym oscylujemy między muzyką kinetycznej instalacji (efekty mechaniczności, repetytywność, nieprzewidywalny rozkład sił) a pre-komponowanym dialogiem żywej muzyki improwizowanej. W warstwie wizualnej Auto KonstrukTone to kilkanaście mini instalacji, które wprawione w ruch potrafią zahipnotyzować. Kiedy już oko wpadnie w takie sidła, być może uchwyci moment w którym obraz zamienia się w dźwięk" - mówią o nim muzycy.

Auto Konstruktone to  9 zdarzenie dźwiękowe z cyklu audioentropia. AudioEntropia to przestrzeń przeznaczona dla działań, których podstawowym elementem jest dźwięk. Jego granicę wyobraźnia i prawa fizyki. Kuratorami cyklu są Maciej Bączyk i Mariusz Jodko. 

Czas: 15.03, godz. 18
Miejsce: Wrocław, galeria Entropia, ul. Rzeźnicza 4
www.entropia.art.pl

Tak o pokazie w Gdańskiej Galerii Miejskiej opowiadają Ania i Michał Witkowscy: „Wystawa nie dotyczy bezpośrednio snów, lecz drgań umysłu, poruszania się naszych myśli, różnych form podróżowania, tego mentalnego w szczególności, chwil, w których zaglądając w swoje wnętrze zaprzeczamy realności zewnętrznego świata lub transformujemy go według wzoru naszego obecnego wyobrażenia.
Chcemy przypomnieć, o tych codziennych, wewnętrznych wyprawach i poszukiwaniach. Nie analizujemy snów, nie staramy się wyjaśnić czym jest déja vu, nie opowiadamy koszmarów.
Budujemy swoją własną replikę dream-machine, dając widzom potencjalną możliwość przestrojenia mózgu do innego, równoległego stanu świadomości, a przez obecność dream-machine w galerii kwestionujemy realność otaczającej ją przestrzeni, przedmiotów i dźwięków.
Na wystawie pojawią się obiekty, fotografie, dźwięki, film z dziewczyną uwięziona pośród topiących się lodowców, o której Magritte napisałby pewnie: >>,to nie jest dziewczyna uwięziona pośród topniejących lodowców" lub współczesne portrety trumienne - białe, uniwersalne i anonimowe.
Nie chcemy jednak mówić o przemijaniu, lecz o aktywności ludzkiej, która niewiele musi mieć wspólnego z aktywnością fizycznością i jednocześnie nie jest intelektualnym konstruktem...
Sięgamy też do dadaizmu, do jego absurdu, irracjonalności - swoistego XX wiecznego, europejskiego TAO. Główną wytyczną tego nurtu w sztuce było określenie, że >>dadaizm to stan umysłu<<, a nie sztuka sformalizowana.”

Czas: 13.03-16.04
Miejsce: Gdańsk, Gdańska Galeria Miejska, ul. Piwna 27/29
www.ggm.gda.pl

<<< Ania i Michał Witkowscy, Portrety trumienne

Indywidualna wystawa Krzysztofa Zielińskiego w Galerii Starter zatytułowana Wszystko w porządku? prezentuje kolejne fragmenty cyklu Briesen (1995-2009) opisującego osobiste relacje artysty z Berlinem, w którym mieszka. Pierwszy fragment cyklu został zaprezentowany w grudniu i styczniu w Galerii Starmach w Krakowie, kolejny - 3 dyptyki zatytułowane Tu byłem stanowią cześć wystawy Przeszłość jest obcym krajem w CSW w Toruniu, w Poznaniu obecność Krzysztofa Zielińskiego w galerii Starter dopełni prezentowana w tym samym niemalże czasie w galerii PF w CK Zamek seria fotografii artysty, Pałac.

Czas: 13.03-28.03
Miejsce: Poznań, Galeria Starter, ul. Dąbrowskiego 33
www.starter.org.pl

<<<Krzysztof Zieliński, Ich, 2009

Sympozjum dla Artystów Posługujących się Językiem Geometrii odbyło się w Domu Pracy Twórczej w Radziejowicach we wrześniu 2009 r.
Historia plenerów sięga 1983 r. Odbywały się one kolejno w Białowieży, Okunince i Orońsku i zaowocowały stworzeniem dwóch międzynarodowych kolekcji nurtu geometrycznego: w Muzeum Okręgowym w Chełmie i Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Na wystawie eksponowane są prace uczestników tegorocznego Sympozjum (artyści m.in. z Polski, Rosji, Niemiec, Francji i ze Szwajcarii). Stanowią one początek kolekcji tworzonej w MCSW „Elektrownia” przez inicjatorkę i kuratora wszystkich Plenerów – Bożenę Kowalską.
Artyści biorący udział wystawie to w wielu przypadkach klasycy nurtu geometrycznego. Choć łączy ich zbliżony kierunek poszukiwań, manifestują jednak różne postawy. Obok stanowiska pojmującego abstrakcję geometryczną jako formę przekazu, gdzie istotną rolę odgrywa czynnik duchowy, nie brak traktowania obrazu jako przedmiotu matematyczno-formalnych analiz lub jedynie jako dekoracji.

Czas: do 14.03
Miejsce: Radom, Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia”, ul. Kopernika 1
www.elektrownia.art.pl

<<< praca Ryszarda Ługowskiego

Tańcząc ze łzami w oczach to tytuł przeboju zespołu Ultravox, jednego ze sztandarowych przedstawicieli nurtu New Romantic z lat 80-tych. Kiczowaty cytat z kiczowatej piosenki został wybrany przez Daniela Rumiancewa na tytuł powstałego dwa lata temu filmu wideo. Praca ta, podobnie jak Zboczona historia kina Sophie Fiennes i Slavoja Žižka którą jest inspirowana, w bezpośredni sposób dotyczy psychoanalizy. Inaczej niż w filmie Žižka, wątki podejmowane przez Rumiancewa są bardzo osobiste, nie mamy jednak pewności czy psychoanalityczne interpretacje własnych prac podawane przez autora są prawdziwe, czy też są próbą wpuszczenia widza w przysłowiowe maliny. Tymczasem balansując na granicy smutnej prawdy i radosnej blagi Rumiancew daje ogólną wypowiedź na temat niemożności zrozumienia życia psychicznego drugiej osoby, paradoksów związanych z jego interpretowaniem, możliwości zbudowania prywatnego języka i nieadekwatności przekładu jednego języka na drugi.

Czas:do 19.03
Miejsce: Kraków, Goldex Poldex, ul. Józefińska 21/12
www.goldexpoldex.pl

<<< Daniel Rumiancew, Tańcząc ze łzami w oczach, wideo

Rotterdamska wystawa jest czwartą częścią cyklu pokazów Morality. Nazwa I Could Live In Africa pochodzi z tytułu filmu dokumentalnego z 1983 roku. zrealizowanego przez Holendra Jacquesa de Koninga, opowiadającego o polskiej grupie reggae, Izrael. Wystawa prezentuje twórczość „Nowych Dzikich” oraz muzycznych subkultur lat 80 (reggae, punk), jest więc przeglądem przez praktycznie całą kulturę alternatywną tamtego okresu. W rotterdamskim centrum sztuki współczesnej można zobaczyć nie tylko prace artystów takich jak Mirosław Bałka, Marek Sobczyk, Józef Robakowski, Zbigniew Libera, Luxus, ale też archiwalne materiały wideo z epoki.

Czas: do 15.04
Miejsce: Rotterdam, Witte de With, Center for Contemporary Art, Witte de Withstraat 50
www.wdw.nl/project.php?id=210

W Dzień Kobiet rozpoczynają się 4 indywidualne wystawy artystek związanych z Galerią Bielską. „Ich prace cechuje specyficzna atmosfera kontemplacji, melancholii, zatrzymania się w wirze wydarzeń i natłoku informacji. Delektowanie się formą dla każdej artystki oznacza co innego, ale >>balsam dla oczu<< jest najbardziej adekwatnym określeniem dla każdej z ich prac. Kontemplować będzie można rzeźby Agaty Agatowskiej, fotograficzne obiekty Małgorzaty Markiewicz oraz malarstwo Małgorzaty Borek i Ewy Fodczuk” – zaprasza Agata Smalcerz, dyrektorka galerii.

Czas: 8.03-1.04
Miejsce: Bielsko Biała, Galeria Bielska BWA, ul. 3 Maja 11
www.galeriabielska.pl

„Wystawa, mimo że dotyczy ubioru kobiecego, ma być opowieścią o stroju i jego roli, a nie o kobiecie jako takiej. Ciekawszym punktem wyjścia interpretacji wydaje się być bowiem ubiór i jego postrzeganie w kontekście społecznym, kulturowym, na polu mitu i tradycji. (…) Istotnym odniesieniem do prac prezentowanych na wystawie jest zapętlony fragment filmu Federico Felliniego Casanova, ukazujący taniec głównego bohatera z manekinem. Czy kobieta to tylko manekin, na który nakłada się adekwatne do okoliczności stroje? Odpowiedź jest oczywiście przecząca, choć po głębszym zastanowieniu… Każda dziewczynka marzy o białej sukience, każda chce się podobać, każda kobieta chce też być bezpieczna i niezawisła w swoich decyzjach. Ile może zasygnalizować przez ubiór, a jak często strój jest jej narzucony przez społeczność, rodzinę, religię. Jak wiele sukienek wkładamy na siebie automatycznie, bez zastanowienia, bo tak robią inne?” – pyta kuratorka wystawy Agnieszka Gniotek.
W wystawie udział biorą: Zbigniew Libera, Anna Baumgart, Agata Michowska, Agata Zbylut, Marta Deskur, Katarzyna Majak, Beata Ewa Białecka, Agata Rościecha, Jadwiga Sawicka, Barbara Pilch, Magdalena Moskwa.

Czas: 6.03-25.04
Miejsce: Poznań, Centrum Kultury Zamek
www.ckzamek.pl

<<<  Agata Michowska, Execution, 2007, instalacja: obiekt 180x80x80 cm, film wideo, 1000 cyrkonii, dzięki uprzejmości Galerii Program

Projekt Ulica Smoleńsk 22/8 jest wystawą w procesie i akcją artystyczną włączającą twórców do dyskusji społecznej o wyludnianiu centrów europejskich miast. Jego celem jest zwrócenie uwagi mieszkańców i turystów na mechanizmy polityczne i ekonomiczne, które prowadzą do gentryfikacji, któremu poddawany jest Kraków. Lokalizacja projektu nie jest przypadkowa. Pod tytułowym adresem od 30 lat mieszka rodzina sióstr i jednocześnie kuratorek projektu: Justyny Koeke i Cecylii Malik. Po zmianie właściciela nieruchomości - Malikowie, podobnie jak pozostali lokatorzy kamienicy, zostali zmuszeni do jej opuszczenia. Mieszkanie, tuż przed wyprowadzką rodziny, stanie się otwartą pracownią artystów z Polski i Niemiec. W ramach projektu Ulica Smoleńsk 22/8 odbędą się warsztaty dla studentów ASP, spotkania z artystami biorącymi udział w wystawie, koncerty i wykład Imke Hansen – politolożki z Uniwersytetu w Hamburgu.

Czas:16-31.03
Miejsce: Kraków, ul. Smoleńsk 22/8
www.nolocal.org

Silnik to projekt typu paraenviroment Przemka Czepurko zbudowana poprzez zestawienie z sobą prac odtwarzających/przedstawiających moment progowy wypadku traktowanego tutaj jako ceremoniał przejścia, kiedy rządzące się autonomiczną logiką odczucie czasu i przestrzeni podlega subiektywizacji, a prawa fizyki przestają być punktem odniesienia.

Czas: 4-31.03
Miejsce: Cieszyn, Galeria Szara, ul. Srebrna 1
www.galeriaszara.pl

Zielonogórska wystawa Łukasza Jastrubczaka odbywa się po powrocie z prestiżowego stypendium zakończonego wystawą w Art in General w Nowym Jorku. Na wystawie NTSC można zobaczyć prace już pokazywane jak i zupełnie nowe przygotowywane specjalnie do Zielonej Góry. Całość układa się w złożoną narrację, w której pojawia się: nocna wycieczka przez las, sztuczne zaćmienie słońca, dylematy kosmitów, manipulacje śpiącymi osobami i inne ciekawe zjawiska i fakty.
Z okazji wystawy system oświetlenia w zielonogórskiej galerii został podłączony do urządzenia które wyciemnia salę dokładnie w tym samym czasie, gdy na dworze zapada zmrok. Sprawia to, że w pewnym sensie, mamy dwie wystawy. Jedna z pracami oglądanymi przy świetle, druga składająca się z projekcji i świetlnych instalacji do oglądania w ciemności.

Czas: do 21.03
Miejsce: Zielona Góra, BWA, al. Niepodległości 19
www.bwazg.pl

Robosexi to duet artystyczny. Nazwa powstała z anagramu imion jego członków: Roksany i Sebastiana (Ro-xi/Se-bo)- prywatnie młodego małżeństwa, w którym oboje partnerzy mają już swój indywidualny, odmienny dorobek artystyczny. Trzeci pokój zaaranżowany w przestrzeni Galerii Bałuckiej jest być może metaforą ich intymnej relacji, wyrażonej za pomocą odwołujących się do treści archetypicznych symboli: prymitywnych figur geometrycznych, zwisających z sufitu kul.

Czas: do 14.03
Miejsce: Łódź, Miejska Galeria Sztuki, Rynek 2
www.miejskagaleria.lodz.pl

<<< Robosexi: Stwory, 2010, obiekty szyte, fot. Robosexi

Prace Bogny Burskiej z serii Kryształy to cykl zdjęć – zbliżeń makrofotograficznych – pokazujących szczegóły bogatych lodowych ornamentów przypominających formy roślinne. Czerwony kolor lodu sugeruje jednak, że to nie zwykła para wodna zamarzła na szybach. Charakterystyczny dla prac artystki kolor krwi jest atrakcyjny wizualnie i jednocześnie pełen znaczeń. Rozświetlona słońcem czerwień przywołuje symbolikę życia, śmierci i transgresji. Proste, ujmujące wizualnie florystyczne fotografie, są próbą połączenia rzeczy pozornie przeciwstawnych – przyjemności estetycznej i niepokoju budzonego poprzez skojarzenia z fizjologiczną substancją. Autorka sprawdza nasze przyzwyczajenia percepcyjne i uwidacznia pułapki jakie kryje w sobie tradycyjne pojmowanie piękna. Bogna Burska w Kryształach, kontynuuje swoje poszukiwania dotyczące schematów pojmowania i estetyki cierpienia. Projekt odwołuje się też do projektów, w których artystka łączyła witraż ze współczesnymi materiałami przepuszczającymi światło (poprzednie realizacje to na przykład Witraże w Kościele Mariawitów w Pogorzeli czy Witraże – Frankfurt Oder, Friedenskirche w Frankfurcie nad Odrą).

Czas: do 14.03
Miejsce: Gdańsk, Muzeum Narodowe, Gdańska Galeria Fotografii, ul. Grobla I 3/5
www.muzeum.narodowe.gda.pl

Realizowana przez Konrada Pustołę seria wielkoformatowych fotografii gra z podwójnym znaczeniem słowa "darkroom" i oznaczanej przezeń przestrzeni. Naturalne skojarzenie z fotograficzną ciemnią przeplata się tu z odniesieniem do istniejących w wielu klubach gejowskich pomieszczeń, gdzie można uprawiać seks stosunkowo bezpiecznie, z daleka od oceniającego wzroku społecznego.
Połączenie tych dwóch skojarzeń nie jest przypadkowe. Odbywający się w ciemni proces wywoływania nowych obrazów, naświetlonych wcześniej na fotograficznej kliszy pozwala myśleć o gejowskim darkroomie jako o przestrzeni wywoływania nowych relacji międzyludzkich i redefiniowania pojęć sztywno określających role społeczne i tożsamości jednostkowe, coraz mniej dopasowanych do współczesnej, płynnej rzeczywistości. O alternatywnej przestrzeni polityczności, która stroniąc od wiecowych haseł czy radykalnej publicystyki, w intymnym zaciszu klubu niepostrzeżenie modyfikuje przyjęte kategorie, nawyki, stosunki społeczne i kulturowe.
Projekt składa się z serii fotografii przedstawiających puste wnętrza klubowych darkroomów, wykonanych nad ranem po opuszczeniu klubu przez uczestników a przed jego posprzątaniem. Chodzi o pokazanie tej przestrzeni z jej spokojną, choć zarazem niepokojącą energią, niejako ciepłą jeszcze od działań obecnych przed chwilą ludzi. O zajrzenie do środka tego, co zwykle głęboko ukryte, a w związku z tym obłożone niedopowiedzeniami i stereotypowymi wyobrażeniami kulturowymi i wizualnymi - tym razem jednak bez egzaltowanej pruderii lub fałszywej odwagi. O przyjrzenie się fizycznym, przestrzennym uwarunkowaniom alternatywnego sposobu przekształcania rzeczywistości.
Nazwy klubów oraz personalia uczestników i właścicieli nie są w tym projekcie ujawniane. Tytułami kolejnych zdjęć należących do serii Darkrooms są jedynie nazwy miast, w których zostały wykonane, by umożliwić odbiorcy zbudowanie mentalnej mapy geograficznej wyznaczanej przez te przestrzenie, zrozumienie skali i wagi fotografowanego zjawiska.

Czas: do 11.04
Miejsce: Kraków, Bunkier Sztuki, pl. Szczepański 3a
www.bunkier.art.pl

Napis nad bramą obozu w Auschwitz jest najmocniejszym symbolem Holokaustu. W 2006 napis poddano oglądowi konserwatorskiemu. W rezultacie znaleziono 13 ubytków i ognisk rdzy. Na potrzeby dwumiesięcznego procesu konserwacji zdemontowano napis i zastąpiono go specjalnie wykonaną kopią.
W tym samym roku w Izraelu również wykonano kopię napisu, którą zamówiło tamtejsze muzeum. Powstały więc dwie kopie w tym samym czasie, przy czym zarówno polscy, jak i izraelscy wykonawcy nie mieli ze sobą żadnego kontaktu, ani też nie wiedzieli o swojej pracy. Izraelski artysta Amir Yatziv w krótkim wideo dokumencie zderza ze sobą wypowiedzi twórców obu rekonstrukcji. Powstaje w ten sposób rodzaj dialogu, a artysta sprawia, że sprawą kluczową staje się kwestia odwróconej litery B. W rezultacie powstała intrygująca wypowiedź na ten sam temat ludzi, którzy nic o sobie nawzajem nie wiedzieli. Drugą część wystawy stanowi zestaw kilkunastu fotografii. Są to bardzo duże powiększenia mikroskopowych zdjęć ubytków i ognisk rdzy w napisie, pierwotnie wykonanych na potrzeby konserwacji. Tysiąckrotne powiększenie zmnieniło zupełnie ich charakter. Zdjęcia stały się anonimowymi kolorowymi kompozycjami. Tracą swój dokumentalny charakter. Publiczności wydaje się na początku, że ma do czynienia z niewinną autorską abstrakcją. Dopełnienie zawarte w filmie nie tylko wyjaśnia sprawę, ale wymusza na widzu poważną refleksję, zmusza go do zadania sobie pytania o swoje reakcje.

Czas: do 27.03
Miejsce: Warszawa, galeria appendix2, ul. Białostocka 9
www.appendix2.com

Wystawa w Bunkrze Sztuki jest pierwszą tak obszerną prezentacją twórczości Bartka Materki. Obejmuje prace powstałe w latach 2004-2010.
Punktem wyjścia dla większości prac Materki są zdjęcia. Jednak rzadko jest to jedynie zapis rzeczywistości: artystę fascynują raczej deformacje, odkształcenia i anomalie jakim obrazy ulegają w naszej świadomości, a także zakłócenia wywołane zastosowaniem współczesnych technologii optycznych lub biologicznymi zaburzeniami widzenia. W efekcie malarskich eksperymentów jego prace balansują na granicy reprezentacji i abstrakcji. Przedmiotem analizy nie jest jednak odkrycie naukowe samo w sobie, ani jednostka chorobowa z medycznego punktu widzenia. Artysta koncentruje się przede wszystkim na kondycji emocjonalnej, której doświadcza indywidualny bądź zbiorowy uczestnik danego zjawiska.

Czas: do 11.04
Miejsce: Kraków, Bunkier Sztuki, pl. Szczepański 3a
www.bunkier.art.pl

Wystawa zbiorowa młodych artystów analizująca problem performatywnej funkcji języka. Pokazane zostaną trzy rozbudowane prace stworzone specjalnie na to wydarzenie przez: Grzegorza Drozda, Honzę Zamojskiego i Konrada Smoleńskiego, ponadto zostanie zorganizowane spotkanie z teoretykami. W zróżnicowanych mediach (książka artystyczna, instalacja intermedialna, malarstwo, obiekt, dokumentacja) analizowane są sytuacje komunikacyjne i funkcje generowanych komunikatów. Całość projektu jest szczególnie nastawiona na problemy więzi społecznych; aktywne (krytyczne) uczestnictwo w kulturze oraz udział otoczenia w komunikacji międzyludzkiej. Wszystkie opierają się na materiałach zbieranych przez artystów w trakcie pobytu na terenie Republiki Czeskiej.
Kurator: Jakub Bąk 

Czas: 9-21.03
Miejsce: Poznań, Galeria Arsenał, Rynek 3
www.arsenal.art.pl

Żyjemy w dobie społeczeństwa konsumpcyjnego. Poczucie naszej satysfakcji uzależnione jest od posiadania coraz większej ilości dóbr i gadżetów. Reklamy i media rozbudzają i kreują nasze potrzeby.
Konsumowanie stało się formą budowania osobowości i pozycji społecznej ujętej systemem marek (logo). Tu rodzi się wykluczenie, frustracja, poczucie klęski. Progres ekonomiczny i jego kryzys, postęp technologiczny, budują porządek społeczny, z którego rodzą się odpady i śmieci, powstaje brud. W społeczeństwie postępu brak dla nich miejsca, są porzuceni, pozostawieni na uboczu, zapomniani, wyeliminowani, bezrobotni, bezdomni. Przesypywani z wysypiska na wysypisko, przeganiani z miejsca na miejsce, nigdy nie są u siebie.
Wystawa pt. To miejsce nigdy nie będzie należeć do mnie, dzieje się w kilku miejscach i odbywa się w różnym czasie. Podejmie próbę refleksji nad problemem śmiecia, obrzydliwości i obcości w społeczeństwie konsumpcyjnym.

Czas: 1-14.03
Miejsce: Warszawa, Al. Solidarności 64 m 118
www.ideozy.blogspot.com

<< fot. Jan Brzuszek, Superman, 1991, dzięki uprzejmości artysty oraz Centrum Szuki WRO

Projekt Plamka żółta jest indywidualną wystawą berlińskiego artysty Tilmana Wendlanda, pracującego na pograniczu sztuki i architektury. Realizowane przez niego obiekty i instalacje zawsze poprzedzone są precyzyjnymi badaniami nad kontekstem projektu, a to co je determinuje, to przestrzeń, w której powstają, wybrany materiał oraz proces żmudnej pracy na miejscu. Artysta zazwyczaj wprowadza w zastaną „ramę” bardzo proste surowce – papier, karton, płytę pilśniową – zawsze w białym kolorze. Te posunięcia sprawiają, że prace Wendlanda zdają się być tak samo nieobecne, jak obecne – tak jakby były tam od zawsze, co tylko potwierdza umowność "skończoności" przestrzeni. Przestrzeni, która, dzięki ingerencji artysty, poszerza się, kurczy, unosi, opada, wydłuża... nierzadko puszczając do widza oko.
Zaproszony do działania w największej sali toruńskiego CSW, artysta staje przed zadaniem zmierzenia się z jej monumentalnym charakterem i potężną kubaturą (900 m², 7 m wysokości). Nie tyle przygląda się on zastanej architekturze, co się z nią „siłuje“. To konfrontacja jeden na jednego, oparta na zależności: artysta potrzebuje tej przestrzeni, by osadzona w niej instalacja zaczęła działać, a miejsce potrzebuje dzieła artystycznego, by zafunkcjonować jako przestrzeń wystawiennicza.
Wyniku tej konfrontacji nie da się przewidzieć ani zaplanować. Będzie on jednak ważny nie tylko dla artysty, ale i dla toruńskiego Centrum Sztuki. Plamka żółta jest pierwszym projektem w historii instytucji, który nie tylko jest site specific, ale też pierwszym, który zastaną przestrzeń – w jej architektonicznym i koncepcyjnym aspekcie – bierze za temat.

Czas: 26.02-30.05
Miejsce: Toruń, CSW „Znaki Czasu”, Wały gen. Sikorskiego 19
www.csw.torun.pl

Wystawa Hanny Łuczak nawiązywać będzie do pokazu jej prac, który odbył się w CSW Zamek Ujazdowski w 1996 roku. Obejmowała będzie trzy rozbudowane instalacje rysunkowe i fotograficzne powstałe w okresie ostatnich kilku lat. Są nimi Struny (2008), praca obejmująca ponad 100 rysunków, fotografie i tekst; Mimikra (2007) składająca się z kilkunastu wielkoformatowych fotografii, oraz Tam i z powrotem (2007) – instalacja powstała z użyciem luster. Wystawa obejmować będzie również dwie nowe prace – instalację rysunkową Viva la Fantom oraz tytułową pracę Rosyjska ruletka.
Wiodącymi motywami włączonych do wystawy prac są pojęcia pamięci i wyobraźni. "Pokazuję różne cykle prac rysunkowych – komentuje swoją najnowszą twórczość artystka – które nazywam ekranami pamięci. Projekcją wypełniającą te ekrany jest wyobraźnia. Tak jak pamięć przypomina, przywołuje, przechowuje, zapomina i przywołuje obrazy, tak wyobraźnia nadaje im kształt, modyfikuje, przetwarza, dopełnia i transformuje".

Czas: do 4.04
Miejsce: Warszawa, CSW, ul. Jazdów 2
www.csw.art.pl

W tworzonych przez Marka Domańskiego cyklach inscenizowanych fotografii aparat jest traktowany jako metafora ludzkiej nieświadomości oraz procesów przejawiania się jej symptomów w marzeniu sennym. W cyklu Psychopompos artysta nie tylko prezentuje zdjęcia budowanych przez siebie – na zasadzie wolnej gry znaków i skojarzeń – onirycznych konstrukcji. Eksponuje dodatkowo same te konstrukcje, zamknięte w prostopadłościennych kapsułach: „aparatach” wyposażonych w szybę lub specjalny układ optyczny. Co więcej, na jednym ze zdjęć, swoistej alegorii całego cyklu, aparat staje się „twarzą” humanoidalnego tworu, istoty podlegającej mechanice nieświadomych impulsów i obrazów. Dostęp do nich zyskuje jedynie wpadające przez obiektyw światło. To tytułowy Psychopompos – mityczny pomocnik oraz przewodnik dusz, a także figura połączenia między nieświadomością i jaźnią w Jungowskiej teorii marzenia sennego.
Tekst: Tomasz Załuski

Czas: do 21.03
Miejsce: Katowice, Górnośląskie Centrum Kultury, Galeria Pusta, Pl. Sejmu Śląskiego 2
www.gck.org.pl

Wystawa Hades? przedstawia fotografie Śląska. Prace Tomasza Tomaszewskiego wyróżniają się odmiennym tonem. Nastawienie autora do podejmowanych tematów jest wyraźnie pozytywne,a kluczową rolę odgrywa w tym sposób ukazywania ludzi. Fotograf stara się za każdym razem zauważyć u każdej osoby jakiś indywidualny rodzaj aspiracji i wydobyć go poprzez pozę, wyraz twarzy czy dynamikę jego działania w konkretnym miejscu. W poznawaniu Górnego Śląska towarzyszył Tomaszewskiemu wytrawny znawca tego regionu Dariusz Kortko, redaktor naczelny katowickiej „Gazety Wyborczej”. Można go uznać za współautora tej wystawy. Jego podpisy uzupełniają fotografie Tomaszewskiego, tworząc intrygującą opowieść o Górnym Śląsku. Wystawa Hades? prezentowana w Galerii Piętro Wyżej Górnośląskiego Centrum Kultury w Katowicach to fragment większego projektu Cześć pracy.

Czas: do 21.03
Miejsce: Katowice,Górnośląskie Centrum Kultury, Galeria Piętro Wyżej, pl. Sejmu Śląskiego 2
www.gck.org.pl
tomasztomaszewski.com

Toruńska grupa artystyczna Gruba Najgorsza przybliży sylwetkę twórcy ze Żnina - Gustawa Thomasa. Urodził się w 1934 roku. W latach 70-80 związany był ze środowiskiem artystycznym Jana Świdzińskiego i Włodzimierza Borowskiego. Jego sztuka aktualnie skupia się wokół motywu krzesła. Maluje obrazy krzesłami (nie mylić z malowaniem krzeseł), tworzy rzeźby krzesłami, projektuje krzesła, aż w końcu - tworzy krzesła... Nie ma sukcesów, nie wystawia, tworzy do szuflady.

Czas: 24.02-23.03
Miejsce: Toruń, CSW "Znaki czasu", Wały gen. Sikorskiego 13 oraz Galeria ROUGE DOUPE, ul. Grudziądzka 162
www.csw.torun.pl
www.gnoje.com

<<< Gustaw Thomas, rzeźba polichromowana

Tomasz Dobiszewski zajmuje się fotografią, wideo, instalacjami. Specjalnie dla Elektrowni, przygotował projekt Shadowplay, będący rodzajem rozbudowanej instalacji wykorzystującej zastany układ konkretnych pomieszczeń, zwanych "górnym labiryntem". W jednym pokoju będą umieszczone meble, przerobione przez artystę na aparaty otworkowe, za pomocą których zostaną wykonane fotografie, pokazane obok tych mebli. Na ścianach pozostałych ciasnych wnętrz zostaną wyeksponowane cienie sprzętów - ślady ich obecności i pośrednio ludzi, którzy z nich korzystali. Cienie zostaną odseparowane od przedmiotów, które je rzucają. Będą zatem dokumentować zmianę, upływ czasu, będą tropem, jaki pomoże wyobraźni widza zrekonstruować historię konkretnego miejsca. Ważnym dopełnieniem instalacji będzie projekcja video dokumentująca światło padające przez okno.

Czas: do 15.03
Miejsce: Radom, MCSW "Elektrownia", ul. Kopernika 1
www.elektrownia.art.pl

<<< wizualizacja wystawy Tomasza Dobiszewskiego

Tak o swojej wystawie w Pracowni Miejsce opowiada Paulina Pankiewicz: „Jest to seria 80 barwnych rysunków wykonanych tłustym pastelem na papierze. Technika, którą stosuję jest najbardziej naturalnym i najbliższym mi medium. Daje możliwość emocjonalnego zapisu, bezpośredniego rejestru. Podobnie jak wypowiedź słowna pozwala na szybki, czysty przekaz. Abstrakcyjnymi obrazami staram się usystematyzować rzeczywistość, pewne fakty. Zastanawia mnie w jaki sposób można odczytać abstrakcyjny obraz, czy zawiera ten ciężar emocji towarzyszących jego tworzeniu, czy oddaje nastrój chwili. W Zestawie Nr. 0,00 - podjęłam próbę skonfrontowania rzeczywistości zastanej z rzeczywistością przeze mnie kreowaną. Interesuje mnie wpływ jaki ma codzienność na moje próby twórcze. Te z kolei są punktem wyjścia dla dalszych działań. W zestawach opisuję zarówno pozytywne jak i negatywne zdarzenia, ale przecież różnice są najciekawsze do porównań, a kontrasty najbardziej widoczne.
Paulina Pankiewicz jest absolwentką Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem otrzymała w 2007r. Pracę dyplomową, kierunkową z malarstwa wykonała w pracowni prof. Krzysztofa Wachowiaka, aneks z grafiki warsztatowej u prof. Rafała Strenta i z rysunku u prof. Zofii Glazer.

Czas: 26.02-21.03
Miejsce: Warszawa, Pracownia Miejsce, ul. Poznańska 38/41 pracowniamiejsce.blog.pl

DZIKI MEBEL W BĘCU!
Bęc Zmiana, Mokotowska 65/7, Warszawa
do 15.03, pon-pią, godz. 11-19, oraz w weekendy i po zmroku przez szybę

Jeleń - regalik pochodzi z kolekcji firmowanej przez Mebleks Rafała Dominika. Twórca mówi o nim tak: Mebleks to taki projekt, jak źle by to nie brzmiało,  lternatywnego dizajnu, czy nawet nie dizajnu, tylko projektowania rzeczy,  tóre są abstrakcyjne i dziwne, ale w których siedzi potrzeba utylitarności.  poza tym chciałem stworzyć coś a la firmę, która sprzedaje rzeczy, których  ie ma (bo są tylko konceptem) i swoimi produktami stara się przebić  adętość i sztywność spółczesnego dizajnu. Ale oprócz tego wszystkiego, jest to oczywiście też okazja do żartów i zaskakiwania samego siebie wymyślaniem coraz to dziwniejszych rzeczy, nazw, itd.

Rafał Dominik - rocznik 1985. Autor i współautor takich inicjatyw twórczych jak: Mebleks, Fale Bałtyku (wraz z Ulą Niemirską), oraz projektów muzycznych Galaktic (disco polo) i Donkey Donk (techno). Stdiował malarstwo w pracowni Leona Tarasewicza na warszawskiej ASP. Mieszka w Warszawie.
Wywiad z Rafałem Dominikiem przeczytać można w nn6t#55 +TU

Więcej projektów Rafała +TU

Jeleń - regalik jest dostępny w sprzedaży. Info na miejscu (w lesie)

<< Rafał Dominik, Jeleń (Mebleks), fot. R. Dominik

Wyspa Synchronizacja - prezentowany przez Bęc Zmianę projekt Jakuba Szczęsnego unoszącej się na wodzie platformy do punktowego uzdatniania wody z Wisły zakwalifikował się do półfinału konkursu The Buckminster Fuller Challenge.

Konkurs ogłaszany co roku przez nowojorski The Buckminster Institute ma na celu wyłonienie i popularyzację projektu mogącego w przyszłości przyczynić się do rozwiązania najpoważniejszych problemów ludzkości.

Wszystkie projekty zakwalifikowane do półfinałów zostaną włączone do programu badawczego Instytutu, autorzy zwycięskiej koncepcji otrzymają grant w wysokości 100 000 dolarów na rozwój i realizację projektu. Ostateczne wyniki konkursu już w maju!

Tymczasem w Warszawie trwają już przygotowania do eksperymentalnej realizacji projektu. Urządzenie uzdatnia wodę tylko dzięki wysiłkowi chcących skorzystać z czystej wiślanej wody mieszkańców miasta - napędzane jest przez przyrządy gimnastyczne zamontowane na platformie.

*Projekt powstał w 2009 r. w ramach festiwalu Synchronicity 2, realizowanego dzięki dotacji otrzymanej od m.st. Warszawy. Opisywany jest szeroko w mediach zagranicznych, nie tylko zajmujących się architekturą i projektowaniem, ale także ekologią i odpowiedzialnym biznesem.

Kompletna lista projektów zakwalifikowanych do półfinału na: http://challenge.bfi.org/30_Semi_Finalists

 << Jakub Szczęsny, Wyspa.Synchronizacja, 2009

O Buckminster Fuller Challenge TU >

Piotr Zastrożny ɿɿ o swoim projekcie pisze krótko i zwięźle: „Polaroid, jedno zdjęcie każdego dnia. Tylko jedno”. Artysta rozpoczął cykl 14 maja 2003 roku i od tego czasu konsekwentnie go kontynuuje. Na wystawie pokazana będzie ta najbardziej aktualna część – zdjęcia od początku roku do teraz.
Piotr Zastrożny w 6669 Project wykorzystuje coraz rzadszą technikę Polaroid. Technika ta posiada swoją bardzo charakterystyczną plastykę obrazu, ale najciekawsze jest to, że artysta często używa do robienia zdjęć przestarzałych materiałów.
Kurator: Tomasz Zerek.

Czas: do 15.03
Miejsce: Gdańsk, Klub Żak, ul. Grunwaldzka 195/197
www.klubzak.com.pl

<<< Piotr Zastrożny: 13.02.2009, Projekt 6669

KwieKulik to duet pary artystów Zofii Kulik i Przemysława Kwieka, działający w latach 1971-1987. W tym okresie KwieKulik wykonywali performensy, akcje artystyczne, obiekty, filmy i fotografie. W swoim mieszkaniu założyli prywatną galerię - Pracownię Działań Dokumentacji i Upowszechniania, w ramach której organizowali wykłady i wystawy oraz wykonywali dokumentacje życia artystycznego lat 70-tych. Wszystkie zdarzenia artystyczne były przez nich archiwizowane. Ich twórczość miała radykalnie społeczno-polityczny wymiar, była rodzajem laboratorium form sztuki współczesnej. Do wielu cykli wydarzeń zrealizowanych przez KwieKulik należały m.in: Chałtury, Zarabianie i tworzenie, Gry wizualne, Spektakle polityczne i prezentowane w berlińskiej galerii Działania z Dobromierzem.
Po narodzinach syna, Maksymiliana Dobromierza, KwieKulik przez dwa lata (1972-74) używali dziecka do działań artystycznych, których efekty określali terminem "czasoskutku estetycznego". Artyści pisali: "Łącząc obowiązki rodzicielskie z pracą artystyczną, robimy najróżniejsze zestawy naszego syna z przedmiotami codziennego użytku, pojemnikami, płaszczyznami - w sytuacji przestrzennej naszego mieszkania oraz w sytuacji spacerów - każdy taki zestaw notując na przezrocze". Na projekcji zaprezentowanej w galerii ŻAK BRANICKA oglądać można dziesiątki kompozycji z niemowlęciem siedzącym w muszli klozetowej czy wiaderku, leżącym wśród warzyw, sztućców i innych przedmiotów codziennego użytku. 

Czas: do 13.03
Miejsce: Berlin, Żak-Branicka, Lindenstrasse 35
www.zak-branicka.org

Głównym tematem w twórczości Huberta Czerepoka są relacje pomiędzy fikcją a prawdą w wydarzeniach historycznych. To nie fakty same w sobie interesują artystę najbardziej, ale sposób w jaki mutują i ulegają formalnym i semantycznym przekształceniom.
Czerepok rozwijając przez szereg lat swoje artystyczne zainteresowania, nie ograniczył się do jednego medium. Artysta starannie wybiera najbardziej odpowiednie dla zobrazowania tematu środki ekspresji. Stąd jego prace to nie tylko rysunki i fotografie, ale także instalacje video oraz instalacje video połączone z konstrukcjami architektonicznymi.
Jedną z takich instalacji video, jest praca z 2009 roku zatytułowana Devil’s Island. Została ona zrealizowana po wyprawie artysty na wybrzeże Kourou w Gujanie Francuskiej (słynnej kolonii jenieckiej, do której zsyłani byli francuscy więźniowie polityczni, między innymi Alfred Dreyfus). Zniesławiona Île du Diable pomiędzy rokiem 1852 a 1951 była domem dla ponad 70 000 więźniów. Wydaje się więc, że to co zainteresowało Czerepoka, to silnie przeplatające się wraz z faktami nieścisłości historyczne, podyktowane w pewnym stopniu romantyczną wizją wyspy, w spopularyzowanym bestsellerze Henri Charrière‘a słynnym Papillon (Motylek) na wpół biograficznej, a na wpół wymyślonej opowieści o udanej ucieczce z tej wyspy-więzienia.
Częścią wystawy są również dwie serie rysunków zrealizowanych w 2009. Pierwsza to Seances (after Disasters of War), zainspirowane sztychami Goyi Okropności wojny, a druga to najnowsza seria ukazująca ruiny zniszczonych kościołów.

Czas: do 13.04
Miejsce: Poznań, Art Stations, ul. Półwiejska 42 www.artstationsfoundation5050.com

<<< Hubert Czerepok, Devil's Island

Pozytywistyczne nastawienie zakładało, że wszystko można poznać dzięki możliwościom nauk przyrodniczych, a więc też biologii, chemii i fizyki. Te trzy dziedziny, tak mocno powiązane z człowiekiem, już choćby na poziomie funkcjonowania ciała, miały dostarczyć wiedzy wszechstronnej i absolutnej. Z czasem rozdrobnienie nauki na coraz bardziej szczegółowe treści, a co za tym idzie coraz bardziej fragmentaryczny obraz, przyczyniło się do zachwiania wiary w możliwość poznania człowieka i świata, a tym bardziej poznania jego przez biologię, chemię i fizykę.
(...)
Wystawa Biologia Chemia Fizyka Waldemara Pranckiewicza, Łukasza Rusznicy i Krzysztofa Solarewicza odwołuje się zarówno do samej fotografii, jako pewnego procesu opartego o te trzy „naukowe” dziedziny, jak i do tych znaczących tropów - życia, a więc i śmierci. Nie uciekając od złudzenia realności fotografii, artyści zmuszają do czytania, a nie jedynie oglądania gotowych obrazów. Każdy z nich w inny sposób interpretuje temat - czy to wychodząc od samej pracy z medium i tworzenia iluzji, czy to szukając śladów miłości w ciele, jedynie pozornie anonimowym, czy to raczej skupiając się na bezruchu, przesiąkniętym dramatyzmem, gdzie „nic się nie dzieje”.

Wystawie będzie towarzyszyła publikacja, która będzie pewnego rodzaju szkicownikiem z fotografiami i projektami - niedokończonymi, niepełnymi pomysłami wokół tematu wystawy.
Fragment tekstu kuratorskiego Beaty Barteckiej

Czas: 20.02-14.03
Miejsce: Wrocław BWA, Galeria Design, ul. Świdnicka 2-4
www.bwa.wroc.pl

Janek Simon przedstawia nowe rozumienie geografii i odległości w technologicznie zglobalizowanym świecie. Zainspirowany pomysłem „końca geografii” przygotował projekt badawczy, w którym przygląda się transatlantyckiemu trójkątowi handlowemu łączącemu zachodnie wybrzeże Afryki, Karaiby i Bristol.Na swoją indywidualną wystawę w Bristolu artysta przygotowuje serię nowych prac, opierając się o własne doświadczenia z podróży. Historyczne szlaki badane są na nowo przez pryzmat technologicznej percepcji przestrzeni geograficznej, odległości i globalnego handlu.

Czas: do 5.04
Miejsce: Galeria Arnolfini, 16 Narrow Quay, Bristol BS1 4QA
www.polskayear.pl

Star City to bezprecedensowa grupowa wystawa, która czerpie inspirację z wyścigu kosmicznego i fantastyki naukowej zimnowojennej epoki komunistycznej, prezentuje prace pokolenia czołowych artystów dorastających w krajach bloku radzieckiego przed upadkiem komunizmu. Artystów inspirował wyścig kosmiczny, technologia lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych oraz fantastyka naukowa, stanowiąca zarazem metaforę postępu i formę eskapizmu.
Wśród uczestników projektu znaleźli się: Paweł Althamer, Ilja i Emilia Kabakow oraz Aleksandra Mir. Na wystawie będzie można zobaczyć ogromną rzeźbę kosmonautki autorstwa Malinowskiej i Tomaszewskiego, która wypełni przestrzeń wystawową w samym centrum budynku. Dzięki obrotowym drzwiom zwiedzający mogą znaleźć się wewnątrz postaci. We wspaniałym, futurystycznym szklanym kinie pokazane zostanie dzieło Deimantasa Naarkeviciusa – alternatywne zakończenie „Solaris”, klasycznego już filmu Andrieja Tarkowskiego. Pokazane zostaną również autentyczne eksponaty z czasów wyścigu kosmicznego, w tym radzieckie plakaty propagandowe, zabawki science-fiction oraz makieta sputnika w skali 1:1.

Czas: do 18.04
Miejsce: Londyn, Nottingham Contemporary, Nottingham NG1 2GB
www.polskayear.pl

Perfekcyjne minimalistyczne prace składające się na wystawę Korzenie ukazują Piotra Żylińskiego jako artystę analitycznego, któremu nieobca jest poetycka synteza. Jego twórczość charakteryzuje połączenie powagi z komizmem, osobistego wyznania z intencją krytyczną.
Kto zna wcześniejsze prace artysty, dokamerowe performance
Trans-atlantyk i Pamiątka z języka polskiego, ten już wie, iż doświadczenie szkolnej edukacji jest często przedmiotem jego artystycznych działań. Żenująca figura ucznia – nie jest jasne czy to prymus czy nieuk – stoi także w centrum wystawy Korzenie. Żyliński narzuca sobie deprymujące zadania (egzamin i spowiedź) i organizuje psychologiczny seans, intymny ale osadzony w iskrzącej humorem grze obrazów kultury. Jak widmo pojawia się tutaj polski pejzaż, który zdradza zamiłowanie Żylińskiego do skupionej na mitach romantyzmu krytyki fantazmatycznej – tytułowe „korzenie” odnoszą się w dużym stopniu do źródeł tożsamości narodowej.
Brak tutaj bezpośrednich nawiązań (odnajdziemy zarówno tropy polskie, jak i niemieckie, a także nastrój potocznej „romantyczności”), artysta przywołuje romantycznego ducha jako balon, w który wbija szpilkę szyderczego humoru.
Wystawa Piotra Żylińskiego jest w gruncie rzeczy pytaniem o możliwości artystycznej ekspresji elementarnych emocji i uniwersalnych tematów. Rozpracowując filmowe i telewizyjne konwencje artysta przeprowadza próbę sił, w której jego przeciwnikiem jest własny strach. W filmie Bergmana Jajo węża demoniczny doktor Vergers testuje na pacjentach substancję nazwaną thanatoxin – wydaje się że ukłuty nią Żyliński uratowałby się dzięki nieokiełznanej ironii.
Kuratorzy: Zuzanna Hadryś, Michał Lasota

Czas: 19.02-21.03
Miejsce: Poznań, Galeria Stereo, ul. Slowackiego 36/1
www.galeriastereo.pl

Na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat krytyka projektu nowoczesności stała się siłą napędową humanistyki. Krytyka ta zrodziła nie tylko niezliczone prace naukowe, ale także liczne prace artystyczne tworzone przez artystów przyglądających się nowoczesności z ich własnej perspektywy i za pomocą właściwych sobie środków. Co skłania artystów współczesnych do zainteresowania się epoką nowoczesną, modernizmem i ich estetyką? Co łączy dzisiejszych artystów z obietnicami i językiem formalnym nowoczesności? W jaki sposób możemy poddać tę szczególną epokę historyczną krytycznej refleksji i ponownej ocenie?
Kurator: Sabine Breitwieser

Artyści: Anna Artaker, Alice Creischer/Andreas Siekmann, Domenec, Katja Eydel, Ângela Ferreira, Andrea Fraser, Isa Genzken, Dan Graham i Robin Hurst, Tom Holert i Claudia Honecker, Marine Hugonnier, IRWIN, Runa Islam, Klub Zwei, John Knight, Labor k3000, Louise Lawler, David Maljković, Dorit Margreiter, Gordon-Matta Clark, Gustav Metzger, Christian Philipp Müller, Henrik Olesen, Paulina Ołowska, Falke Pisano, Mathias Poledna, Florian Pumhösl, Martha Rosler, Armando Andrade Tudela, Marion von Osten, Stephen Willats, Christopher Williams.

Czas: 13.02-5.04
Miejsce: Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ul. Pańska 3
www.artmuseum.pl

<<<  Gordon Matta-Clark, Window Blow-Out, 1976

Salon na 2. piętrze Kroniki łączący funkcje sceny muzycznej, sali projekcyjnej, czytelni, chill-out roomu. Podlegająca najczęstszym zmianom część instytucji. Miejsce dyskusji, przestrzeń warsztatowa, czasem sala taneczna. Począwszy
od 2006, raz do roku zaproszony artysta projektuje nowy wy-gląd meeting roomu oraz proponuje temat przewodni zdarzeń  (w 2006 r. meeting room aranżował Grzegorz Sztwiertnia, w 2007 Hubert Czerepok, a w 2008 Michał Budny).
Tomasz Kowalski coraz śmielej realizuje prace, które mają charakter instalacji. Obiekty i obrazy układają się w narracyjne ciągi, historie o ektoplazmie, duchach i powidokach czy innych, mniej lub bardziej tajemniczych sprawach. Meeting room Tomasza Kowalskiego w Kronice odwołuje się do tradycji poźnomodernistycznej. Stanowić ma rodzaj scenografii do zapomnianego performance. Zapomniany performer nie ma nazwiska, jest zlepką złożoną ze wszystkich innych performerów z 60. i 70. z brodami i w swetrach.

Czas: do 31.12.2010
Miejsce: Bytom, Galeria Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

"W pomieszczeniach laboratoryjnych przeprowadzono już szczegółowe badania. Dziwne znalezisko zmieniło dotychczasowy pogląd w podejmowanej kwestii, chociaż wcześniej spierano się i przedstawiano podobne hipotezy. Takie odkrycia są niezwykle rzadkie, a zjawiska w przestrzeni, które im towarzyszą graniczą z cudem. Prawdopodobieństwo bycia świadkiem czegoś podobnego jest jak jeden do miliona. To dobrze, że w końcu zdecydowano sie na projekt DISCOVERY - ludzi dręczyły te pytania, choć wydaje się, że teraz będzie ich jeszcze więcej. Rzeczy, które ujawnia projekt DISCOVERY to nowy punkt widzenia na dotychczasowe zagadnienia. Dla niektórych będzie to jak zderzenie czołowe z meteorytem - czytamy w zapowiedzi wystawy Michała Smandka. 

Czas: do 27.03
Miejsce: Bytom, Galeria Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

Anna Ostoya wystawą Od a do ∞ podejmuje problematykę wojny i przemocy, traktując ją jako pytanie o koniec wiedzy. Niemożliwość znalezienia rozwiązania problemu wojny i przemocy wyznacza granice ludzkiego intelektu.
W 1932 roku Albert Einstein, zaangażowany pacyfista, zwrócił się do Zygmunta Freuda z pytaniem: co skłania człowieka i społeczeństwo do nienawiści i zabijania się nawzajem? Jak zapobiec temu niebezpieczeństwu? Czy istnieje perspektywa kontroli nad psychiczną ewolucją człowieka, by wyeliminować psychozę nienawiści i zniszczenia?
Celem wystawy Od a do ∞ nie jest znalezienie odpowiedzi na pytanie Dlaczego wojna?, ale przedstawienie wynikającego z niego problemu ograniczoności wiedzy; zakwestionowanie kategorii iluzji i rzeczywistości, mitu i faktu, oraz społecznych i subiektywnych fantazji.
Projekt Od a do ∞ składa się z obrazów olejnych, kolaży na płótnie, rzeźb i prac tekstowych. Formalna różnorodność prac projektu i sposób aranżacji wystawy odpowiada konceptualnemu założeniu ujęcia wielości perspektyw i teorii. Malarstwo olejne funkcjonuje tu jako metafora odzwierciedlająca wysiłek intelektualny. Ostateczny cel – ostateczna forma nie może być z góry przewidziana, ale jest kształtowana w długotrwałym procesie. Prace tekstowe powstałe na bazie zebranych i własnych cytatów, są autonomicznymi dziełami, a nie uzupełnieniem pozostałych prac. Figuratywność i abstrakcyjność zostały zastosowane w każdej z prac konsekwentnie do specyfiki tematu kwestionując podział miedzy realizmem a abstrakcją.
Trwają przygotowania do książki zawierajaca m.in. reprodukcje prac Anny Ostoyi, korespondencję Alberta Einsteina i Zygmunta Freuda oraz teksty Jacquline Rose, Stanisława Rukszy.

Czas: do 27.03
Miejsce: Bytom, Galeria Kronika, Rynek 26
www.kronika.org.pl

Przedstawiamy najnowsze książki wydane nakładem Bęc Zmiany:

CZYTANKI DLA ROBOTNIKÓW SZTUKI. ZESZYT 1
Tematem pierwszego Zeszytu Wolnego Uniwersytetu Warszawy jest kultura nie dla zysku. Autorzy tekstów składających się na tę pozycję dokonują teoretycznego i praktycznego badania warunków produkcji wiedzy i kultury w późnym kapitalizmie, analizy kondycji życia aktywistów, twórców i animatorów kultury, wywierania wpływu na politykę kulturalną oraz  uczestnictwa w dyskusjach o obecnym i przyszłym kształcie naszych społeczeństw. Publikacja podsumowuje pierwszy rok pracy Wolnego  niwersytetu Warszawy - nomadycznej i sieciowej instytucji edukacyjnej będącej ośrodkiem krytycznej refleksji nad polityką kulturalną. WUW nawiązując do tradycji wolnej edukacji, skupia się na tworzeniu środowiska, w którym możliwa będzie krytyczna refleksja nie tylko nad kulturą, ale także nad jej społecznym, politycznym i ekonomicznym zapleczem. Teksty zawarte w pierwszym Zeszycie WUW-u zajmują się nie tylko tym, jaka sztuka powstaje, ale też tym, jak jest finansowana, produkowana i dystrybuowana.

NERWOWA DRZEMKA. O POSZERZANIU POLA W PROJEKTOWANIU.
Publikacja pozostawia na boku zredukowaną definicję dizajnu, uparcie podtrzymywaną przy życiu w naszej części Europy, ograniczającą horyzont projektowania do wzornictwa przemysłowego i grafiki użytkowej.
Trudno dziś wyobrazić sobie inną dyscyplinę (oczywiście poza medycyną i polityką), z którą wiązano by takie poważne nadzieje na przeformatowanie standardów jakości ludzkiego życia. Każdy element widzialnej rzeczywistości wydaje się dziś domagać nowego opakowania, konfiguracji, funkcji czy też własnej identyfikacji wizualnej. Jednocześnie dizajn staje się terminem coraz ogólniejszym, rozsadzającym dyscyplinarne ramy, obejmując całe spektrum różnorodnych, a czasem nawet wykluczających się praktyk i metodologii. Rozwój refleksji teoretycznej wokół projektowania i jego ewolucja (podobnie jak w biologii prowadząca czasami w ślepe uliczki, mimo brutalnego „doboru naturalnego” i stale zachodzącego „dryfu genetycznego”) wynikają często z doświadczeń pochodzących z innych pól: socjologii, antropologii czy psychologii. Ze wstępu Sebastiana Cichockiego.

SERIA WYDAWNICZA EKSPEKTATYWA
Jak podaje słownik Michała Arcta z 1921 r., ekspektatywa oznacza "oczekiwanie, wyczekiwanie, ubieganie się, nadzieję". Projekt ma na celu wymianę doświadczeń dotyczących postępu naukowego oraz dialogu nauki ze sztuką. Każdy z tomów składających się na serię wydawniczą prezentuje różne stanowiska, metody badawcze oraz postawy twórcze wynikłe ze spotkań artystów z naukowcami.
Na serię składa się 6 tomów:
Katarzyna Krakowiak, Andrzej Kłosak: Słuchawy. Projektowanie dla ucha (akustyka, psychologia, projektowanie przestrzeni miasta, hałas, echo, cisza)
Magdalena Starska, Dawid Wiener: Komunikacja. Pogłębianie poczucia przestrzeni (neurokognitywistyka, psychologia, filozofia)

Aleksandra Wasilkowska, Andrzej Nowak: Warszawa jako struktura emergentna (psychologia, projektowanie przestrzeni miejskiej, fizyka, partycypacja)
Janek Simon, Szymon Wichary: Krótki przegląd wiedzy dotyczącej systemów do gry w totolotka (rachunek prawdopodobieństwa, teoria gier, psychologia, hazard)
Grzegorz Piątek, Jan Dziaczkowski, Marek Pieniążek: Góry dla Warszawy! (geografia, ekologia, architektura, architektura fantastyczna, projektowanie miast, projektowanie zrównoważone)
Kasia Fudakowski, David Álvarez Castillo: Obiekt. W wypadku rzeźby (astrofizyka, fizyka kwantowa, historia nauki, teoria nauki)

Wszystkie nasze wydawnictwa dostępne są w lokalu przy Mokotowskiej 65 w Warszawie (Pon-Pią, 11.00-19.00), w naszym sklepie internetowym oraz w dobrych księgarniach.

Kompletny katalog wydawniczy Bęc Zmiany do pobrania TU >>

Publikacje zrealizowane dzięki dotacjom otrzymanym od m.st. Warszawy

W drugim numerze magazynu do wycinania/sklejania "Majster Klepka" wydawnictwa Pan Tu Nie Stał do złożenia jest zimowa Ośka, czyli osiedle. Oprócz postaci znajdują się tam również charakterystyczne osiedlowe punkty:trzepak i budka trafo. Całość zilustrował Paweł Piekarski (robotata.net) „Majster Klepka” to magazyn dla wszystkich tych, którzy lubią prace ręczne i nie są uczuleni na klej biurowy.

www.pantuniestal.com

Wystawa Pollywood podsumowuje dotychczasową działalność Julii Zborowskiej. To równocześnie jej pierwsza wystawa indywidualna. Na miesiąc galeria za sprawą aktywności Zborowskiej zamieni się w kino. Regularne pokazy, ustalony repertuar, premierowy wieczór – atrybuty kinowych pokazów zostaną poddane weryfikacji artystki.Julia Zborowska urodziła się w 1985 r. w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Wiedniu i Zalesiu. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie. Obecnie kontynuuje studia na wydziale wideo i fotografii Wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uczestniczka wystaw zbiorowych (m. in. Nie ma sorry MSN Warszawa 2008, Improvisation Of a Faun, Waking Doubting Rolling Shining And Musing, Semperdepot, Wiedeń 2006). W 2009 roku została nominowana do nagrody Gepperta.

Czas: 6.02-13.03
Miejsce: Galeria Delikatesy, ul. J. Sarego 20/1
www.delilkatesy.org.pl

<<< Julia Zborowska, Trwała parowa, kadr z filmu, 2009

Spojrzenia – przyznawana od 2003 roku Nagroda Fundacji Deutsche Bank – to obecnie najwyższe i jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w dziedzinie sztuk wizualnych w Polsce. Nominacje konkursowe co dwa lata wskazują „najbardziej interesujących twórców młodej polskiej sceny artystycznej”, których dokonania w ciągu ostatnich lat przyciągnęły szczególną uwagę krytyków i kuratorów. Prace konkursowe tworzą następnie wystawę prezentowaną w warszawskiej Zachęcie.
Realizacja wystawy Spojrzenia 2009 w Centrum Sztuki WRO, będącej pierwszą dla galerii WRO grupową wystawą młodej polskiej sztuki, wynika właśnie z tej mocnej obecności obrazów wideo, obrazów medialnych w twórczości artystów aktywnych na scenie sztuki współczesnej.
Wystawa zaprezentuje się we Wrocławiu w nowym kształcie, proponując inną narrację i inny zestaw prac, które zaistnieją także w przestrzeni miejskiej.
Specjalnie na wystawę nową, wyprodukowaną przez WRO, pracę przygotował wrocławski artysta Olaf Brzeski. Ten wielkoformatowy wydruk, eksponowany na fasadzie sąsiadującego z Centrum Sztuki WRO budynku, koresponduje z rzeźbą Brzeskiego, która właśnie wzbogaciła kolekcję dolnośląskiej Zachęty. Jakkolwiek w jego twórczości znajdują się także prace wideo i filmy, to znany jest przede wszystkim jako autor instalacji oraz rzeźb wykonywanych m.in. z ceramiki, które deformuje, „zrzuca” z postumentu, eksponuje w opozycji do muzealnych standardów.

Czas: 30.01-3.04
Miejsce: Wrocław, WRO Art Center, ul. Widok 7
www.wrocenter.pl

<<< Wojtek Doroszuk, Tumor Imaginis, Kraków, 2008, film, 29’

Cykl Pocztówki z muzyki współczesnej organizowany przez Jana Topolskiego, redaktora naczelnego Magazynu „Glissando” będzie teoretyczną i praktyczną prezentacją najnowszych zjawisk muzyki współczesnej oraz innych sztuk prezentowanych poprzez jej pryzmat i w związku z nią. Cykl ma na celu przybliżenie, bez uciekania się w muzyczną, techniczną terminologię i żargonowy język, ani w emocjonalny infantylizm broszur koncertowych, nurtów i tendencji tej sztuki, od dziesiątek lat egzystującej na marginesie kultury.

Spotkania będą miały formę wykładów, słuchowisk, minikoncertów i spotkań z muzykami.

Czas: 23.02, 23.03, 27.04, 25.05, 26.06
Miejsce: Warszawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ul. Pańska 3
www.artmuseum.pl/news.php?id=EKSTREMA_cisza_i_szum
www.glissando.pl

Eksperymentalny charakter projektu Bieguny w samym doborze podwójnych prezentacji zakłada działania, które nie tylko ukazują różnorodność w rozumieniu dzieła graficznego i podejścia do grafiki, ale – jakby przez swoją biegunowość, a zarazem uzupełnianie się – wzmacniają i czynią bardziej wyrazistymi określone zjawiska obecne w polskiej grafice. Prezentacja działań graficznych Waldemara Węgrzyna i Jana Pamuły związana jest z eksploracją ciągle zmieniającego się, aktywnego pola grafiki i tworzeniem nowych obszarów graficzności z użyciem mediów cyfrowych. Nowe media graficzne nie są jednak używane przez autorów wystawy wyłącznie do artystyczno-warsztatowego eksperymentu, ale stają się narzędziem „filtrowania” rzeczywistości. Z pomocą cyfrowego warsztatu generowane są zjawiska, które w swym wizualnym charakterze są jakby efektem działania różnorakich „filtrów” – filtrów światła, czy przestrzeni, ukazujących fizyczne i pozafizyczne aspekty rzeczywistości. Obu artystów łączy warsztat cyfrowy, jednak efekty jego stosowania są biegunowo różne.

Czas: 3.02-21.03
Miejsce: Katowice, Górnośląskie Centrum Kultury, Pl. Sejmu Śląskiego 2
www.gck.org.pl

"Poruszam się w kręgu nieustającego ciągu pytań o człowieka, jego miejsce, rolę, jakość. Te pytania nigdy nie tracą nic ze swej aktualności, a wręcz przeciwnie tworza kolejne - o odmiennym i niespotykanym dotąd zabarwieniu. W swoich pracach próbuję postawić pytania o człowieka jako całość, z jego wrażliwością , emocjami, oczekiwaniami, niepewnością i marzeniami. Interesuje mnie człowiek z całym swoim indywidualnym wnętrzem, z nieustającą koniecznością podejmowania decyzji co do słuszności, których nigdy do końca nie jest całkowicie pewny" - pisze o swoich pracach Jacek Jagielski
Jagielski urodził się w 1956 roku w Wyrzysku. W latach 1984 - 1989 studiował w PWSSP w Poznaniu, gdzie uzyskał dyplom z wyróżnieniem z zakresu rzeźby i rysunku. Pracuje na Wydziale Rzeźby i Działań Przestrzennych oraz na Wydziale Edukacji Artystycznej, gdzie aktualnie prowadzi pracownię rzeźby. Obecnie pełni funkcję prorektora ds. artystycznych Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Mieszka w kraju, wystawia w kraju i zagranicą.

Czas: 9.01-31.03
Miejsce: Katowice, Górnośląskie Centrum Kultury,  Galeria Sektor I, Pl. Sejmu Śląskiego 2
www.gck.org.pl

Ideozy to projekt akademicki startujący pod koniec listopada w Instytucie Awangardy. Opiekunem naukowym przedsięwzięcia jest profesor Andrzej Turowski, a realizacją zajmą się studenci Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego. W przestrzeni Instytutu Awangardy – pracowni Henryka Stażewskiego i Edwarda Krasińskiego, udostępnionej przez Fundację Galerii Foksal – odbędzie się sześć wystaw w miesięcznych odstępach. W Muzeum Sztuki Nowoczesnej towarzyszyć im będzie seria otwartych wykładów uniwersyteckich profesora Turowskiego, Politoza sztuki współczesnej. Ekspozycje, wiążące się problematycznie z wykładami, mają ukazywać zaskakujące zjawiska artystyczne z marginesów historii sztuki, wymykające się dotychczasowym klasyfikacjom. Refleksja nad nimi będzie krążyć wokół problemów historycznych, przestrzennych, społecznych oraz psychicznych. Będą to poszukiwania zdarzeń sprawiających wrażenie nieistniejących oraz niepewnych, zderzone z faktami kategoryzującymi historię sztuki. W polu zainteresowania znajdą się przede wszystkim nurty modernistyczne oraz awangardy sztuki XX wieku.

Czas: listopad 2009 – maj 2010
Miejsce: Warszawa, Instytut Awangardy, Al. Solidarności 64
m.118
www.instytutawangardy.org
ideozy.blogspot.com

<<< Instytut Awangardy, fot. Maciej Kuś

Mirosław Bałka został zaproszony do udziału w dziesiątej odsłonie projektu The Unilever Series. Bałka otrzymał otrzymał do dyspozycji przestrzeń Hali Turbin, stanowiącą hall wejściowy, a co za tym idzie główny trakt komunikacyjnym londyńskiej Tate Modern. W tej prestiżowej lokalizacji artysta umieścił uniesiony ponad ziemię monumentalny stalowy kontener. Wnętrze konstrukcji pokryte specjalnym polimerem dającym efekt niezwykle głębokiej czerni jest dostępna dla zwiedzających. Instalacja Bałki zatytułowana How It Is, zgodnie z dotychczasową praktyką muzeum, pozostawała tajemnicą aż do momentu odsłonięcia. W poprzednich edycjach projektu udział wzięli między innymi: Louise Burgois, Anish Kapoor, Olafur Eliasson, Carsten Hoeller. Wystawę można zobaczyć na:  www.tate.org.uk/modern/exhibitions/unilevermiroslawbalka/explore
Tate na tegorocznych targach Frieze Art Fair zakupiła do swoich zbiorów film Zbigniewa Libery Jak tresuje się dziewczynki z 1987. Jest to jedna z najważniejszych prac Libery z tamtego okresu, aktualizująca dyskurs genderowy w polskiej sztuce lat 80. Prezentowana była na stoisku Galerii Raster. Film Libery trafił tym samym do jednej z najważniejszych międzynarodowych kolekcji sztuki współczesnej.

Czas: do 2.04.2010
Miejsce: Londyn, Tate Modern, Bankside, London SE1 9TG
www.tate.org.uk

<<< Mirosław Bałka, How It Is